Istrancalar denince çoğumuzun aklına önce ormanlar geliyor. Oysa mesele bundan çok daha büyük.

Bu ormanların çevresinde köyler var, meralar var. Kıvırcık kuzu yetişiyor, arıcılık ve hayvancılık yapılıyor. Süt üretiliyor, peynir yapılıyor. Bağlar var, tarım var. Dereler, longozlar ve bu coğrafyada yaşamını sürdüren sayısız canlı var.

Yani Istrancalar sadece korunması gereken bir orman değil; insanların geçimini sağladığı, üretimin ve yaşamın sürdüğü büyük bir doğal sistem.

Meşe balının üretiminden Kıvırcık kuzunun yetişmesine, sütün peynire dönüşmesinden bağlardaki üzümün sofraya gelmesine kadar pek çok şey doğrudan bu coğrafyanın doğal yapısıyla bağlantılı. Üstelik Istrancalar, doğa turizmi açısından da Trakya’nın en değerli bölgelerinden biri.

İğneada Longoz Ormanları ise bu bütünlüğün en özel parçalarından.

Tam da bu nedenle bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Istrancalar’ın geleceğini koruyabiliyor muyuz?

Bu soruyu soruyorum çünkü; son yıllarda bölgede farklı yatırım ve proje başlıkları gündeme geliyor. Taş ocakları, maden sahaları, rüzgâr enerji santralleri ve başka büyük ölçekli yatırımlar…

Burada meseleyi “yatırım olsun mu, olmasın mı?” şeklinde basitleştirmek doğru değil. Yenilenebilir enerjiye karşı olmak da, ekonomik faaliyetlerin tamamını reddetmek de çözüm değil.

Asıl konuşmamız gereken, bütün bu projelerin aynı coğrafyada oluşturduğu toplam etkidir.

5 Eylül 2026 tarihli ve 33361 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 11738 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile Edirne, Kırklareli, Tekirdağ ve Çanakkale’nin Gelibolu ilçesindeki bazı taşınmazların petrol ve doğal gaz/kaya gazı arama faaliyetleri kapsamında acele kamulaştırılmasına karar verildi.

Bu karar sonrasında şu sorular sorulmalı. Ve sorulmaya başlandı da.

Peki bu karar Trakya için ne anlama geliyor?

Enerji arama faaliyetlerinin genişlemesi tarım arazilerini, su kaynaklarını ve doğal yaşamı nasıl etkileyecek?

Kamulaştırma kararı çiftçiler açısından hangi sonuçları doğuracak?

Trakya’nın geleceği gerçekten bir eşikte mi?

Madencilik faaliyetleri, taş ocakları, Istranca’nın dokusunu zaten bozuyorken RES projeleri de aldı başını gitti.

Kafamızı nereye çevirsek bir rüzgar gülü…

Hadi hepsine tamam diyelim birde başımıza nükleer santral çıktı.

Istranca’ya hangi yatırım yapılırsa yapılsın önce karlılıktan çok Istrancalar düşünülmelidir.

Bu tür yatırımları ne olursa olsun yalnızca açılacağı alan üzerinden değerlendiremeyiz. O alana ulaşacak yolları, oluşacak hafriyatı, tozu, gürültüyü, su kaynaklarını ve yaban hayatına etkisini de düşünmek gerekir.

Aynı şey enerji projeleri için de geçerli. Bir projeye yalnızca kaç türbin kurulacağı üzerinden bakmak yetmez. Orman alanları, ulaşım yolları, enerji nakil hatları ve habitatların parçalanması da hesabın içinde olmalı.

Çünkü burada kaybedilebilecek şey yalnızca ağaç değildir.

Arıcılık var. Hayvancılık var. Kıvırcık kuzu var. Meşe balı var. Tarım ve bağcılık var. Süt ve peynir üretimi var. Doğa turizmi var.

Bunların tamamı aynı doğal sistemin parçaları.

Bu nedenle doğayı korumak, aslında bölgenin ekonomisini ve burada yaşayan insanların geleceğini de korumaktır.

Bence artık her proje için aynı soruyu sormamız gerekiyor:

Bu yatırım Istrancalar’a ne kazandıracak, karşılığında bu coğrafyadan ne götürecek?

Bir projenin kendi başına mevzuata uygun olması önemli. Ama aynı bölgedeki farklı projelerin birlikte oluşturabileceği yükü de görmek zorundayız.

Çünkü Istrancalar’ın değeri yalnızca bugün bize sunduklarıyla ölçülemez. Asıl mesele, yarın çocuklarımıza ne bırakacağımız.

Istrancalar’ın gerçek zenginliği yerin altında değil; ormanın içinde kurulan hayatta.

Ve belki de artık soruyu şöyle sormalıyız:

Istrancalar’dan daha ne kadar faydalanacağız değil, Istrancalar’ı gelecek kuşaklara nasıl bırakacağız?