Spor, farklı siyasi görüşlerden herkesi bir araya getiren evrensel bir olgudur. Her ne kadar siyaset karıştırılmaması gerekiyorsa da, özellikle süper lig futbol takımlarına çok fazla karıştığı basında ve televizyonlarda açıkça görülmektedir. İşte bu yüzden ülkede ki siyasi kutuplaşma sahalara da taşınıp takım taraftarları arasında da kutuplaşmalara sebep olmaktadır.

Futbolda sevgi dili yerine nefret dili kullanan yöneticilerin sayısı sürekli artmaktadır. Bu Türk sporu ve sporseverler için büyük felakettir.   

Birde; alt liglerde; öldüm bittim, forma aşkım, kanım, canım takımım söylemleri ile kulüp başkanlığı, yönetim kurulu üyeliği yapanlar var. Birçoğu, kulüp yöneticiliğini basamak olarak kullanıp, belediye başkan adaylığı, milletvekili adaylığı kapma sevdasıyla ikbal peşinde koşmaktadır. Sadece siyasi rant peşinde olanlar için söylüyorum. Olmayanlara lafım yok. Az kaldı. Seçimler yakın, olanı olmayanı hep birlikte  göreceğiz.

Profesyonel sporlarla birlikte okul sporlarında başarılı olmuş minicik çocuklar da bazı zat-ı muhteremler tarafından aynı amaç için kullanılıyorlar. Siz siyaset için zaten her şeyi kullanıyorsunuz, bırakın geleceğimiz olan çocuklarımızı kullanmayı. Onları kullanarak gazetecilere verdiğiniz pozlar size bir şey kazandırmıyor, aksine kaybettiriyor. Minik sporcuları kucaklamak sizin çok şefkatli olduğunuzu, çocukları ve sporu sevdiğinizi göstermiyor, aksine tepkiye neden oluyor.

Mademki sporu ve sporcuyu çok seviyorsunuz; elinizi cebinize atın, gidin maddi, manevi yardım edin ama gazetecilere poz vermeyin. Olmaz mı? Tabi ki sahiden  seviyorsanız.

Minik sporcuların hocalarına da bu istismarın engellenebilmesi için iş düşüyor. Sizde bu tür davranış içinde olan siyasetçilerin size emanet edilen okul çocuklarını kullanmasına izin vermeyin. Dişlerini göstererek fotoğraf çekilmelerine müsaade etmeyin. Tabi cesaretiniz varsa…

Zor değil mi? Memuriyet, risk falan… İyi o zaman sizde yüreğiniz yetmiyorsa, ben söyledim diye riske girmeyin ne yapalım?