Sürekli mutsuz, umutsuz, bulunduğu yerden huzursuz bir toplum olmuşuz. Kimsenin yüzü gülmüyor.

“Ben kimim?” Yerine, “Sen kimsin ya?” Cümlesini daha çok kullanır olmuşuz. “Kim lan bu herif?” Cümlesi ise en fazla kullanılanı. 

Milletçe konuşmayı da çok seviyoruz. Dinlememe konusunda epey bir gelişmiş durumdayız. Adam telefonla arıyor, sekreter açıyor telefonu. Sekreter hanıma kendisini tanıtıyor ve görüşmek istediği şahsı telefona istiyor. Sekreter hanım; “Kim arıyor?” Diye sorunca, adam; “Adımı soyadımı ve ne için aradığımı söylemiştim.” diyor. Sekreter hanım; “Bir daha söyleyin” deyince çileden çıkıyor adam. Sekreter dinlemiyor, oysa dinlemek için orada oturuyor. Meramını anlattığın şahıs seni dinlemiyor, bakkaldan ekmek istiyorsun sigara veriyor. Çünkü dinlemiyor. Dedik ya, dinlememe konusunda epey bir gelişmişlik söz konusu. 

 “Bi sus bir şey anlatıyorum.” tavrı hakimdir genelde. Biri konuşurken öbürü diğerine başka bir şey anlatır. Herkes birden konuşunca da anlatılanı anlamak mümkün olmaz. Zaten kimsenin anlamaya çalışmak gibi bir çabası da yok. Herkesin konuşacak o kadar çok şeyi birikmiş ki,  kendisini hep haklı, başkasını haksız buluyor çoğunluk. Sürücü yayaya yol vermek istemiyor, yaya, yaya geçidinde video seyrediyor, sürücü bekliyor.  

Kimse uysal değil, barut gibi. Boş konuşmak temel konu. Kimse gerçeklerin kendisine söylenmesini istemiyor, söylenirse tahammül edemiyor.  

Biri bir şey anlatmaya kalksa, 

“ Biliyorum” diye lafı ağzına tıkılıyor adamın. Şüphesiz herkes her şeyi karşısındakinden iyi biliyor. Sahada bir, statta 40 bin antrenör var. Vatandaş doktordan iyi teşhis koyup ilaç bile tavsiye edebiliyor. Mimara proje çizmeyi öğretende var, yasaları Avukattan daha iyi bilende.

Adam başından geçen bir olayı anlatırken, dinleyen sanki olayı onunla birlikte yaşamış gibi muhabbetin içine balıklama atlıyor. 

“ Neden pis pis bakıyorsun!” 

 “Yok ağabey, valla pis bakmadım.” demeye kalmadan bıçaklıyor biri diğerini. 

Adamın kafası bozuluyor karısını hastanelik ediyor. Çocuk annesini dövüyor. Öldürenlerde var. Adamın ayarı bozulmuş bir kere, tutup karısını öldürüyor. Çocuklarını öldürenlerde var.  Gazetelerde, televizyonlarda böyle birçok haberle karşılaşıyor, kanlı canlı izliyoruz. Son dakika cinayet haberleri sayfalar dolusu…  

 “Sonuçta toplumun büyük bölümü azla yetinmiyor, aşağıya değil, hep yukarı bakıyor ve Şükretmiyor.” diyeceğim ama Bu gün 12 liraya aldığı salçayı yarın 18 liraya alıyorsa, peynir 100 lirayı geçtiyse, etin kilosu 200 lirayı zorluyorsa, 10 ay önce  320 bin liraya aldığı dairenin alt katında ki daire bu gün 1 milyon 100 bin liraya satılıyorsa, aşağı yukarı bakacak hali kalmamışsa nasıl şükredecek?

Oysa 30-40 yıl öncesini yaşayan bilir. İnsanlar az şeyle mutlu olurlardı. Ailece radyo tiyatrosu dinlemek, daha sonra siyah beyaz televizyon seyretmek, mısır patlatmak, soba üzerinde kestane pişirmek, yapılan bir tencere yemekten bir kapta komşuya götürmek, ailece çat kapı ziyarette bulunmak, maddi manevi yardımlaşmak, çocuklar için körebe, saklambaç, misket oynamak çok mutlu ederdi insanları. Azla mutlu olurdu o gün insanlar. Aileler çocuklarına daha okula gitmeden yardımlaşma, dayanışma ve şükretmeyi öğretirdi ama dar gelirli aileler bile kazancıyla sıkıntısız geçinir giderdi. Bu gün birçok aile okul kıyafeti alamadığı için çocuğunu okula göndermek istemiyor. Öğretmeninden yardım istiyor. Öğretmen yardım edecekte hangi birine.(Bu konu ile ilgili ismi bende saklı tanık öğretmen var.) Kırklareli’nde bile bir tencere çorba kaynatamayan, karnını doyurma endişesi yaşayanlar, akşam aç yatanlar var.  Belediye başkanlığı her gün 250 aileye 350 porsiyon, öğlen ve akşam olmak üzere günde iki kez sıcak yemek götürüyor. Taleplere göre bu sayının artacağı umuluyor. Gelecek günler aydınlık, sonumuz hayır olsun…