Türkiye belki de tarihindeki en önemli seçime gidiyor. İktidar yorgun ve mağlup… Ak Parti iktidarının sona geldiği ve kaybedeceği çok sık dile getiriliyor. Yapılan araştırmalar bu düşünceyi kanıtlar nitelikte. Erdoğan’ın karşısına çıkan adaylar anketlerde hep önde çıkıyor. Ancak bir kişi hariç Kemal Kılıçdaroğlu… Yapılan anketlerde Erdoğan’ın karşısına rakip olarak Kılıçdaroğlu çıktığında oy farkı eriyor. İmamoğlu’nun ya da Mansur Yavaş’ın adaylığı söz konusu olduğunda Erdoğan’a büyük fark atıyorlar. Hatta Akşener’in adaylığı söz konusu olduğunda o da Kılıçdaroğlu’ndan daha fazla oy alıyor.

Sevgili okurlarım son günlerde altılı masanın dağılıp dağılmayacağı konuşuluyor. Meral Akşener’in “noter” çıkışı ve “bize parmak sallanıyor” ifadeleri bu tartışmanın büyüdüğünü ortaya koyuyor. Vatandaş cephesinde de durum aynı. Sol görüşlü gençler dahil bir çok genç Kılıçdaroğlu’nun adaylığı konusunda karşıt görüş bildiriyorlar. Komedi programlarında, talk şovlarda, ekranlarda ve sokakta Kılıçdaroğlu’nun adaylığı eleştiriliyor…

Hatırlarsınız Kırklareli’nin son belediye seçimlerinde CHP yetmiş yaşında bir aday çıkarmış ve İyi Parti ile ittifak kurulmuştu. Bu dönemde CHP adayını eleştirdik. Hayatında kazandığı seçim yok, vatandaş tarafından kabul görmüyor, kazanamaz dedik. Doğru aday olmadığını dile getirdik. Hemen akabinde  CHP’yi bölmek ile suçlandık. Hakaretlere maruz kaldık. Mehmet Siyam Kesimoğlu bağımsız aday olduğunda kazanamayacağına kesin gözü ile bakılıyordu. Kırklareli CHP’nin kalesi idi. Aday kim olursa olsun kazanacaktı… Kesimoğlu oyları bölmekle suçlandı. Derya kazanacak şeklinde korku salındı… Olmadı! Dört siyasi parti yani iki ittifak, bağımsız aday karşısında tarihe gömüldüler. Bunun nedeni kuşakların ve çağın değişmesiydi. Artık ceketi koysak kazanırız mantığı bitmişti. Şu an ülkemizde yaşananlar bana o günleri hatırlatıyor.

Neden anlamıyorum ama CHP Kılıçdaroğlu’nun adaylığı konusunda ısrar ediyor. Erdoğan’ın karşısında tek kazanamama ihtimali olan Kılıçdaroğlu iken, başka seçenek yokmuş gibi bir hava yaratılıyor. Kemal Kılıçdaroğlu’nun iyi bir insan olduğundan ve partisine iyi hizmet ettiğinden kimsenin şüphesi yok. Aslında kimse Kılıçdaroğlu’na tepkili ya da düşman değil. Gençler yıllardır yaşanan başarısızlığın tüm faturasını Kılıçdaroğlu’na kesmiyor. Aksine demokrasiye olan katkısından dolayı saygı da duyuyorlar. Ancak aday olarak, kaybetme ihtimali olmayan birini görmek istiyorlar. Kısacası mevzu bahis vatan iken risk almak istemiyor gençler…

Sevgili okuyucularım önümüzde Bülent Ecevit örneği var. Ülkemizin gelmiş geçmiş en önemli liderlerinden birini Bülent Ecevit’i hatırlayın lütfen… Bizler Osmanlıcılığa tepki gösterip neden onlar gibi davranıyoruz? Neden gençlerin önünü açmıyoruz? Neden elden ayaktan düşmeden gençlere devredilmiyor koltuklar? Neden genç siyasetçi yetiştiremiyor bizim liderlerimiz? Neden yaşlıların savaşında bizler piyonuz? Ne Erdoğan, ne Kılıçdaroğlu ne de Akşener yirmi, otuz yıl sonrasını yaşayamayacak. Geleceği şekillendirmesi gereken gençlerdir. İşte bu yüzden Mustafa Kemal Cumhuriyeti gençlere emanet etmiştir. Çünkü yaşlıları değiştirmek de, geliştirmek de zordur. Geleceğimizi zaten inşa edemediniz. Yüz yıllık Cumhuriyet tarihimizde darbeler, ayaklanmalar, sağ-sol diye çatışmalar, Türk-Kürt diye ayrışmalar, mezhepsel tartışmalar! Bıktık…

Son yirmi yıla bakalım. Ergenekon diye TSK’ya kurulan kumpaslar, devletin içine sızan cemaatler, yolsuzluklar, önce hocam sonra FETÖ terör örgütü ve 15 Temmuz…

Üstüne “Başkanlık” ve dolar yirmi lira…

Bence artık gençlere şans vermenin tam zamanıdır. Çünkü tarihimiz yaşlıların başarısızlıkları ve yanlışları ile doludur. Tarihte ilham alınacak tüm liderler başarılarını elli yaşlarına gelmeden başarmışlardır.