Ölünce kavuşacağı toprağa yaşarken uzak kalmak, insanın kendine yaptığı en büyük ihanettir. Doğadan kopuş, bizleri gelişmekte olduğumuz yanılgısıyla, aslında insan olmaktan uzaklaştırmakta ve tek gerçeğin para olduğu bir yeni kültürle yok oluşumuzu hazırlamaktadır.

Atalarımızın bizlere mirası olan erdemlerimiz değersizleşmekte ve bizde insan olmaktan uzaklaşmaktayız. Bugünkü insan doğada ki tüm canlılardan daha duyarsız ve yaşadığı çevreye daha uyumsuz hale gelmiştir.  Doğaya dönün mutluluk zaman zaman hayalini kurduğunuz o ormanda sizi bekliyor…

Ne kadar çok para kazansanız da yahut yüksek mevkilere ulaşsanız da, bir köpeğe sarılmadan, bir atı okşamadan, toprağa dokunup onu işlemeden aslında bu dünyaya neden geldiğinizi anlamanız mümkün değildir.

Kendini dinlemek ve anlamak sadece doğada yasarken mümkündür.  İnsan sentetik boyalarla boyanmış duvarların arasında en güzel manzara resimlerine baksa dahi insan olamaz. O betonların arasında insan ne Nietzsche ‘yi ne de Yunus Emre’yi anlayabilir. Çünkü felsefe dahi ormanın içinde yani toprağın özündedir…

Önce orman vardı, Sonrada biz…

Bir gün orman kalmayacak, Sonrada biz…

Ormanın intikamı sanma ey insan, Sizler yok oluşunuzu görmediniz…

Adına teknoloji dediğiniz icadınızla, Aklı yitirip, vicdanı terk ettiniz…

Yalnızlıktan korkan şehir insanı, senin gerçek yalnızlığın menfaatlerin olmadığı bir gerçekliğe inanmayışındır. Senin tek dostun, kendi içinde yaşayan bastırılmış yalnızlığın ve en büyük düşmanın hiç gerçekleşmeyecek arzularının ele geçirdiği vicdanındır. Kaybettiğin şey ise yaşamaktır.